To ty mnie uderzyłeś w głowę, prawda?
Kiedy?
Jak sprzedawałem balony. Uderzyłeś mnie i uciekłeś.
Nieprawda.
Widziałem. Miałeś taką samą koszulkę.
To był Salman, stary. Nie opowiadaj głupot.
To nie był Salman, tylko ty.
Pożyczyłeś komuś koszulkę?
- Tę? - Tak.
Goń się.
Wiem, że to ty.
Dokąd idziesz?
Sprzedawałem balony.
- Gdzie? - Tam, gdzie się spotkaliśmy.
- Za ile sprzedałeś balony? - Za czterdzieści.
Zjedz to.
- Poszły za 40 rupii. - Czterdzieści?
Ile za nie dałeś?
- Za ile je kupiłeś? - Za sześćdziesiąt rupii.
Sprzedamy je po siedem za sztukę i zarobimy na tym.
Ukradłem słodycze.
- Skąd? - Ze sklepiku.
Schowaj do kieszeni. Idziemy sprzedać balony.
Zarobimy na tym.
A jeśli będzie padać?
Trzeba zamknąć słoik, żeby nie zamokły.
Włożę go do torby i schowam.
- Dobra. - Idziemy?
Tak.
Przyszedłem naprawić telewizor.
Tak, wejdź.
Rany!
To...
Nie umiem tego naprawić.
To nie ten. Wejdź dalej. Chodź.
Dobra.
Proszę.
- Możesz to wyłączyć? - Jasne.
Znalazłeś usterkę?
- Już naprawiłem. - Co to było?
Przerwany przewód. Naprawiłem go.
Obraz migotał.
Nic nie było widać.
Teraz będzie dobrze. Naprawiłem przerwany przewód.
To dobrze.
Zobacz.
O Boże!
Co się stało?
Musiało dojść do zwarcia.
- Będzie w porządku. Nic się nie martw. - Niby jak?
Naprawię to.
Coś ty narobił? To prezent od teściowej.
Będzie z tego straszna afera. Wynoś się!
Po co robisz coś, na czym się nie znasz?
Zabieraj swoje graty i zjeżdżaj.
Naprawię to.
Nie umiesz. Zabieraj rzeczy.
O czym ty mówisz? Dostaniemy jedzenie i picie w świątyni.
Tam można jeść i pić, co się chce.
O kurczę.
Wstawaj.
Stój.
Tak lepiej wygląda.
Balonik?
Proszę, kup balona. Weź go!
Nikt nie kupuje balonów.
Może balonik dla pani? Nie?
- Co zjesz? - Jedzenie i herbatę.
Zjemy na górze.
- Boli cię? - To nic.
Będziemy jeść.
- Ty też będziesz jeść? - Tak.
- Głodny? - Otwórz zamek.
Wchodzimy.
Tak.
Babu jest głodny.
Możesz usiąść?
Siadaj!
Tak?
Chcesz placki?
Chcesz czekoladę? Którą?
- Dużą. - Dużą?
Którą?
- Tę małą. - Małą?
Czego szukasz w śmieciach?
Cicho bądź.
Po co grzebiesz w śmieciach? Nie ma pudełka gdzie indziej?
- W sklepie... - Cicho.
Ej, śmieciarzu, co robisz? Powiedz.
To mi się przyda.
Do czego. Powiedz, śmieciarzu.
Ucisz się, Hajdarabadczyku.
Dlaczego mnie tak nazywasz?
Co robisz? Rozedrze się, jest mokre od spodu.
Zamknij się, stary.
Teraz, zamknij je.
Napełniasz je, żeby komuś dać?
W prezencie?
Po co je tu stawiasz? Chcesz, żeby ktoś się potknął?
Siadaj, będzie widowisko.
- Nic ci nie jest? - Odsuń się.
- Hej. - O co chodzi?
- Daj mi to. - Co?
- Ziemniaka? - Pomarańczę, no daj.
Pomarańczę? Czy to wygląda na stragan?
Po prostu przynieś, nie rób scen.
- Masz pieniądze? - Mogę nawet dać ci buziaka.
Zaczekaj. Na zewnątrz.
Jakby tam były jakieś skarby.
Masz, weź to.
Ale szajs mi dajesz! Co to za kolor?
Co z tym zrobiłeś?
Naszczałem do tego. Bierzesz czy nie?
To dlatego twój alkohol wygląda jak siki osła.
- Masz. - Oddawaj.
Masz, weź dwa.
Reszta dla ciebie.
Jeszcze na mnie pokrzykuje!
Brachu, koło się kręci.
Zawiązać?
Mam zawiązać?
Zawiązać czy nie?
Umiesz?
Nie rób tego.
Sezon dmuchania balonów Co za piękny czas
Siedź tu.
Odwróć się, a je cię tak kopnę, że polecisz na Księżyc.
- Chodź tu. - Idę.
Powiedz mi to prosto w twarz.
Ty skurw...
Arbaaz, ile zarobiliśmy?
Sześćdziesiąt rupii.
Chodźmy coś zjeść. Jestem bardzo głodny.
Nie, musimy kupić mleko, cukier i herbatę do domu. I jeszcze olej i mąkę.
Olej? Po co?
- Tak, olej. - Zostaną pieniądze.
- Cukier. - Zjedzmy coś.
Nie wytrzymasz do rana?
Nie. Od świtu jestem na nogach.
Potrzebuję pieniędzy dla rodziny.
Nie możesz wziąć na krechę?
Nikt mi nie da. Mówią, że sprzedawcy balonów nie oddają pieniędzy.
Więc, co zrobimy?
- Co zrobimy? - To, co zawsze.
- Ach, to? - Tak.
Chodź.
- No chodź! - Dobra, idę.
- Po ile ziemniaki? - Dwanaście rupii za kilogram.
- A cebula? - Szesnaście za kilogram.
Chcesz coś jeszcze?
A jest coś oprócz cebuli i ziemniaków?
Zapytałem, bo może chcesz coś jeszcze.
Mogę przynieść z drugiego stoiska.
Ale masz tylko ziemniaki i cebulę.
Ale mogę też mieć inne rzeczy.
Po kilogramie tego i tego.
Zapłać.
- Jutro. - Co?
Przyniosę pieniądze jutro.
Nie ma mowy. Płać albo spadaj.
Zapłacę jutro, przyjacielu.
Jutro będzie futro. Nie masz kasy?
Nie mam dzisiaj, ale przyniosę ci jutro.
Skąd mam wiedzieć, że w ogóle przyjdziesz?
- Pokazać ci mój dom? - Co?
- Pokażę ci, gdzie mieszkam. - Nie potrzeba. Po prostu zapłać.
Dam ci pieniądze później.
Bez pieniędzy nie mamy o czym gadać.
Przyniosę je później.
- Dobrze, wróć po zakupy później. - Za godzinkę.
Zrobię jedzenie, sprzedam coś i przyniosę pieniądze.
Nie pracujesz u mnie.
Nie dam ci nic na kredyt.
Jeśli przyniosę pieniądze...
Idź. Przynieś pieniądze, jeśli je masz.
Zapłacę później.
To kiepski interes.
Nie sprzedaję na krechę.
- Dobrze, pójdę po pieniądze. - Tak, przynieś je.
Tu są mrówki!
Pełno mrówek!
Teraz ty szukaj, dupku.
Znajdź zapałki. Bez nich nie upieczemy ziemniaków.
Zapomnieliśmy o zapałkach.
Co to jest, matole?
Co tutaj kombinujecie?
Salman, przychodzisz w samą porę.
- Daj zapałki. - A co robicie?
Pieczone ziemniaki. Daj mi zapałki.
Też bym chętnie zjadł.
Dobra, podzielimy się.
- Super, upieczemy ziemniaki... - Zapalaj ostrożnie.
- Podpal od dołu. - Podpalam.
- Zrób to porządnie. - Zgasła.
- Musi się zapalić. - Spokojnie.
Najpierw podpal papier.
Tak, podpal papier. Zrób to.
- Daj je. - Zrobię to.
Spróbuj.
Jak się nie zapali, to ci przyłożę.
Daj, ja podpalę.
- Dupek. - Umiesz zapalać?
Jeden ziemniak mniej dla niego.
Jeden ziemniak mniej dla ciebie.
Zużył już tyle zapałek, dostanie mniejszą porcję.
To będzie ziemniaczana uczta.
Podpal to.
Tak się nie zapali.
Zapali się...
Rozłóż papier.
Dlaczego, skurwy...
Rozłóż cały papier.
- Nie wiecie nawet... - Skąd wzięliście mokry papier?
- Idź po lepszy papier. - Spadaj.
- Daj mi to. - To suchy papier.
Spróbujemy go podpalić.
Czekaj, spróbujemy tak, póki nie wróci.
Mam. Stop, nie niszcz podpałki.
Dobrze. Czekaj, połóż też na górze.
A skąd weźmiemy sól i paprykę?
O rany!
Zapomnieliśmy o tym.
Idź i przynieś z domu. Na pewno masz.
Mój dom jest za daleko.
Rahul, przynieś ze swojego domu.
Dobra, pójdę.
Zanim rozpalimy ogień, ty już zdążysz wrócić.
- Okej. - Pospiesz się.
- Pali się. - Wkładajmy je szybko.
Nie wiesz, jak podtrzymać ogień?
- Co robisz, Rahul? - Nic, mamo.
Ubierz Babu.
Ledwo wszedłem, a ty już każesz mi coś robić.
To nic wielkiego.
Ugotowałam czerwoną soczewicę. Zjesz?
Codziennie to jemy.
Odsuń się.
Guddu.
Rahul, daj ojcu wodę.
Załóż to. Proszę.
- Woda. - Zaraz. Pomagam mu założyć koszulkę.
Co to jest?
Tak się podaje wodę?
Kiedy się tak podaje wodę?
- Tak się ją podaje? - Nie.
- Nie wiem. - Kiedy się tak podaje wodę?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
- Jak ktoś robi kupę? - Co takiego?
- Jak ktoś robi kupę. - A ja teraz robię kupę?
- Nie. - Ile razy można powtarzać?
Czy tak się powinno podawać wodę? Gdzie się włóczysz przez cały dzień?
Nigdzie.
- Paliłeś papierosy z Salmanem, tak? - Nie... Kiedy?
- Palisz papierosy? Mów prawdę! - Nie.
Dlaczego wyrzucili cię ze szkoły?
Nie chodzisz do szkoły, włóczysz się całymi dniami.
Nie patrz na mnie. Połamię ci nogi, jeśli znowu wyjdziesz z domu.
Nie zostaniesz nawet serwisantem telewizorów.
Wstawaj!
Siadaj tam. Doprowadzasz mnie do szału.
Zostaw go, to tylko dziecko.
Proszę, zjedz czekoladę.
Co w pracy? Zapłacili ci?
O co ci chodzi?
Czepiasz się mnie z samego rana.
Z czego się śmiejesz? Pokaż zęby.
- Nie. - Pokaż mi zęby.
Pokaż je. Znowu to palisz?
- Rzuciłam to. - Paliłaś masheri?
Rzuciłaś? Śmierdzi na kilometr.
- Rzuciłaś? - Nawet ja czuję ten smród.
Śmiejesz się ze mnie? Mam ci przyłożyć?
Złapałeś mnie za rękę, gówniarzu?
Chodź tutaj.
Za dużo mówisz i za często używasz rąk.
Robił to samo mojej matce.
Skurwysyn.
Nie wtrącaj się, rozumiesz?
Ej, Rahul!
Stój!
- Czekamy tak długo, a Rahula nie ma. - Przyjdzie.
Biorę swoją część i idę.
- Przyniesie sól... - Nie mogę już czekać.
Zjem teraz.
Jest bardzo późno. Dlaczego nie przyszedł.
Chce mi się jeść, zabieram moją porcję.
Dobra, stary...
Zabieram też zapałki.
Rahul!
Co się stało?
Co ci się stało?
Rozwiązałem sznur.
Co się stało?
Powiedz, co się stało, Rahul.
Wszystko było dobrze.
Stary, co się dzieje?
Śpisz jak zabity. Kto cię związał?
To jeszcze nie noc.
Jest wieczór i komary strasznie kąsają. Kto cię związał?
Mój ojciec.
Dlaczego? Twój ojciec to dupek.
Poszedłeś tylko po sól i pieprz.
A wracasz ledwie żywy.
Komary kąsają i muszę je odganiać.
Chodź, upiekłem ziemniaki. Zjemy.
- Nie jestem głodny. - Nie chcesz jeść?
Grają film o Ganapati. Chodźmy obejrzeć.
Nie.
Obejrzymy film. Wstawaj, stary.
- Na co się gapisz? - Na nic.
Przysięgam, że kiedyś spuszczę twojemu ojcu łomot.
Pobijesz mojego ojca?
- Śmiejesz się? - Stul dziób.
A co, jeśli to zrobię?
Co jeśli pobiję twojego ojca?
Szkoda czasu na tego bydlaka.
Psy w mojej dzielnicy są większe od ciebie.
Poszczuję go tymi psami i dołożę mu.
Nałóż tu.
Tutaj.
Tylko trochę. Wystarczy.
Odczep się!
Szwagierko!
Pappu tu jest.
- Pappu przyszedł. - Czego?
O mój Boże!
Powoli.
Zalał się w trupa, szwagierko.
Dziękuję, bracie.
Kto to?
Twoja żona.
- Zdejmij pantofle. - Pantofle, nie.
Nie zdejmę.
Halo! To od tego chłopaka.
Nie uciekaj przede mną.
Czemu dałeś jej balon ode mnie?
Bo mi kazałeś.
- Zaraz dostaniesz w ucho! - Daj spokój.
Kiedy ci kazałem?
- Mówiłeś, że ci się podoba... - Podoba mi się, ale...
Nie mamy nic oprócz balonów.
Więc pomyślałem, że...
Spadaj.
Może poczęstowałbyś ją czekoladą?
Powiedziałeś, że to balon od chłopaka. Co było na nim napisane?
Stałeś obok zbiornika, więc cię wskazałem.
I wtedy...
Myślałem, że się zakochałeś. Ona też na ciebie patrzyła...
Nie rób takich głupot, bo mnie zamkną w więzieniu.
Była zawstydzona, kiedy dałem jej balona.
Ty też się zawstydziłeś i uciekłeś jak dziewczyna.
A co, miałem tam stać?
Może dałbyś jaj czekoladę i dostałbyś z liścia.
Czemu pobiegłeś za mną?
Skoro uciekłeś, to co miałem robić?
Mogłeś zostać z nią.
Nie jest moją dziewczyną.
Moją też nie. Jak jej matka mnie złapie, to powiem jej, że ty...
- Jeszcze zobaczymy. - Co za gówno.
Znajdziemy ci żonę.
Jasne, a ty przyjdziesz na wesele.
Przyjdę na bijatykę i żarcie...
Tak będzie, stary.
Widziałeś gdzieś Rahula?
- Rahula? - Tak.
Widziałem go na festynie.
Nie ma go w domu od trzech czy czterech dni.
Nie wiem, czy wróci...
Był na festynie...
Nie wiem, czy nadal tam jest.
Jest bardzo późno, Rahul. Chodźmy do domu zjeść coś porządnego.
Ty idź coś zjeść, ja nie mam ochoty.
Zjemy coś razem. Nie jesteś głodny?
Co gotuje twoja mama?
Rano mówiła, że będzie potrawka z baraniny.
Baranina?
Tak. Chodź, zjesz u mnie.
No to chodźmy.
- Salam alejkum, ciociu. - Wa 'alejkum salam.
Mamo, daj nam coś do jedzenia.
Musimy umyć ręce.
- Daj szklankę z wodą. - Umyjcie ręce, chłopcy.
Zjem ryż, a ty?
- Warzywa i chleb. - Warzywa i chleb?
Tak.
Daj mu warzywa i chleb, a ja zjem ryż z soczewicą.
Weź jeden chleb.
Nie chcę.
Daj też cebulę.
- Nie chcesz ryżu? - Tylko trochę.
Daj mu trochę ryżu.
Wystarczy. Dziękuję.
Przenocujemy u mnie.
Ryż z soczewicą jest dobry.
Rahul, możesz u nas spać.
- Nie, prześpię się w rikszy. - Możesz spać tutaj.
Rano razem pójdziecie do pracy.
Jest już bardzo późno.
Psy cię pogryzą.
Dużo tu wałęsających się psów.
Przenocuj u nas.
Daj jej butelkę.
Śpij.
Ej, co ty tu robisz?
To jest miejsce do spania?
Wstawaj, no już.
Wynoś się stąd.
Co robisz?
- Ćwiczę jogę. - Co to jest joga?
Nie zrozumiesz, chłopcze.
Sprzedajesz balony od samego rana?
Dzieci mogą je kupować po drodze do szkoły.
Jeśli je mam, to dzieci...
Dzieci chodzą do szkoły czy kupują balony?
Mogą się nimi bawić w drodze do szkoły.
Jesteś przewidujący. Jak masz na imię?
- Arbaaz. - Od jak dawna sprzedajesz balony.
- Ja? - Tak.
Odkąd skończyłem dziewięć lat, czyli od trzech lat.
Zajmuje się sprzedażą balonów.
Masz dużo rodzeństwa?
Siostrę i pięciu braci.
- Mój Boże. - Tak.
Powinieneś dać balonika swojemu tacie.
Po co?
Żebyś nie musiał dziś sprzedawać balonów.
Podnieś go. Niech tego nie robi.
Nie słucha.
Poślesz go do szkoły czy będzie się tym zajmował?
- Zostaw to. - Zostawił.
Czy może mi pan dziś zapłacić?
Chcesz pieniądze? Ile dni wolnego wzięłaś w tym miesiącu?
- Tylko cztery. - Cztery?
W moim domu nie ma kto sprzątać.
Potrącić ci to z wypłaty?
- Co? - Jak pan uważa.
To ostatni raz. Od teraz będę ci potrącał z wypłaty.
To wasze święto. Wiem, że potrzebujesz.
Ile jestem ci winny?
- Siedemset? - Tak.
Pieniądze nie pojawiają się same w mojej kieszeni.
Przelicz. Zgadza się?
No, Arbaaz, rzucaj.
- Mam do ciebie sprawę. - Do mnie? Jaką?
Porozmawiajmy.
- Nie pomogę ci. - Tylko mnie posłuchaj.
Czemu miałbym cię słuchać? Ostatnio w czasie gry dużo mówiłeś,
że płaczę, robię to czy tamto. I co z tego wyszło?
To była też twoja wina.
Nie mówmy już o tym.
Przez ciebie kumple nie chcą ze mną grać.
Przykro mi, ale teraz posłuchaj.
Jaki masz problem?
Wiesz, co ostatnio się stało się w moim domu, z moją matką?
Tak, mów dalej.
Chcę, żeby mój ojciec dostał za swoje.
Dobrze, skopiemy mu tyłek.
Wymyśl coś.
Pomyślę, zaplanuję i załatwimy to.
Ale musisz za to zagrać ze mną na pieniądze.
- W co? - W kulki.
- Wchodzę. - Traf w ostatnią.
- Podwoimy stawkę? - Jasne.
- Stawiam 50. - Dobra.
Stawiasz 50?
- Tak. - Pamiętaj o tym.
Cholera. Masz.
- Podwójnie. - Tak, za 100.
Poproszę 100 rupii. Najpierw zapłać.
- Dam ci, grajmy. - Co to ma być?
- Właśnie dlatego nie chciałem grać. - Dam ci je.
Nie podniosę do 150, jeśli nie zapłacisz.
Dam ci, jak będę miał.
- Nie. Daj teraz. - Dam, jak będą miał.
Nie, daj mi pieniądze teraz.
Nie mam.
- Pokaż kieszenie. - Nie pokażę.
- Dlaczego nie? - Nie sprawdzaj mnie.
To po co grasz?
- Dam ci, jak będę miał. - Nie, dawaj kasę.
Dawaj.
- Zapłać. - Dam ci, jak będę miał.
- Dam, jak będę miał. - Salman!
Widzisz? Zwiał.
Dokąd pobiegnie? Nie da rady przed nami uciec.
Wiem, ale gdzie teraz zniknął?
Ja ci pomogę pobić twojego ojca.
Dołożymy mu razem.
- Mojemu ojcu? - Tak.
- Dzieciak z ciebie. - Mówię poważnie, chcę mu dołożyć.
Cicho bądź, idziemy.
Chodź.
Nie płacz.
Daj mi to.
Nie zabieraj wszystkiego.
Potrzebuję na mleko i leki dla Babu.
Oszukał mnie, nie dał mi 100 rupii.
Wracałem ze sprzedaży balonów i zaproponował grę na pieniądze.
Zgodziłem się.
Powiedziałem mu, żeby zaczekał na placu zabaw.
Przyniosłem 20 rupii.
Najpierw wygrał 10 rupii, ale zaraz się odegrałem.
Potem wygrałem jeszcze 10 rupii, a on powiedział...
Działka dla mnie.
Słyszałeś dupku?
- Ej, ty. - O co chodzi?
- Gdzie on jest? - Kto?
Mój najstarszy syn?
- Kto? - Gdzie go zostawiłeś?
Nigdzie go nie zostawiłem. Nie bij mnie.
- Palisz tytoń? - Nie palę.
Palisz, ty gnojku.
Nie palę z nim.
- Nie udawaj idioty. Gdzie on jest. - Nie wiem. Poszukaj go.
Czemu mnie bijesz? Nie widziałem go.
Przyprowadź go.
Nie zadaję się z nim. O co ci chodzi?
- Przyprowadź go. - Nie ma go tu.
- To idź po niego. - Nie wiem, gdzie jest.
- Nie rób ze mnie durnia. - Nie robię.
Nie pyskuj, bo będę cię tłukł, aż zmądrzejesz.
Nie bij mnie, poszukam go.
Chodź.
Wykąpiemy się?
Wskakuj.
Zobacz, w tym kwiatku siedzi czarna mucha.
- Gdzie? - Weź kamień.
Tutaj.
- Pokaż. - Tu jest.
Daj drugi.
Czekaj.
Nie wychodzi, chyba utknęła.
Dobra, leć!
PRZYSMAKI SANTOSHI MATA
Wujku, ile kosztuje herbata?
Trzy rupie.
- A ciastko? - Pięć rupii.
Weźmiemy dwie herbaty.
Możemy też przychodzić rano. Jesteśmy wtedy głodni.
Bardzo dobre.
Jutro tez przyjdziemy?
Dlaczego zawsze ja płacę? Jutro ty stawiasz.
Dobra.
Weźmiemy jutro dwie herbaty.
- Dwa herbatniki i przekąski. - Tak.
Idzie twoja dziewczyna.
- Zbliża się. - Kto?
Ona. Nie widzisz?
- Tylko popatrz! - Daj spokój!
- Ile to kosztuje? - Dwanaście rupii.
Salman, daj mi moje pieniądze.
Rahul!
- Salman, daj mi pieniądze... - Rahul!
Rahul, stój. Babu, zaraz wrócę.
Stój, Rahul!
Salman, daj mi moje pieniądze.
Oddaj mi pieniądze. Salman!
Stój! Rahul!
Oddaj mi pieniądze, Salman.
- Dawaj pieniądze. - Nie mam ich.
Jak miałem, to cię nie mogłem znaleźć. Co mam teraz zrobić?
Nie mogłeś mnie znaleźć? Oddaj mi moje pieniądze.
Niby jak? Nie mam ich.
Jak mam ci oddać?
Najpierw uciekasz, a potem mówisz, że nie masz pieniędzy. Oddaj dług.
O co ci chodzi? Twoje pieniądze...
Mam informację. Zapomnij o długu, to ci powiem.
Dobra, mów.
Wiem, gdzie jest twój ojciec.
- Mój ojciec? - Tak.
Gdzie on jest?
Na dyskotece. Idziesz?
Musisz mi pomóc.
Daruj mi dług, to pomogę.
Dobrze, ale jeśli mi nie pomożesz, to policzę podwójnie.
Patrz, poszedł się napić.
- Dołożymy mu. - Poczekamy na dobry moment.
Weź to.
Bij go.
Wal.
- Nie przestawaj. - Ej!
Zostawcie go!
Gdzie jest Babu?
Zostawiłam go przy sklepie.
Oszalałaś?
Biegnij po niego!
Hej, maluchu!
Czemu płaczesz, Babu?
Co się stało?
Gdzie twoja mama?
Nie płacz!
Czemu go zostawiłaś?
Musi być w pobliżu. Wróci. Zrób mi herbatę.
Rusz się!
Poszukajmy go.
Zjadłeś wszystko?
Teraz powiedz, Panie Ganapati, miej mnie w opiece!
Panie Ganapati. Złóż ręce.
Złóż ręce. Właśnie tak.
- Teraz powiedz, Panie Ganapati... - Miej mnie w opiece!
- Cioteczko, widziałaś Babu? - Nie.
Nie płacz. Czemu płaczesz?
Co ci da teraz płacz?
Sama go zostawiłaś.
To się stało przez ciebie, więc czemu płaczesz?
- Przeze mnie? - Oczywiście!
Rahul uciekł przez ciebie. Pobiegłam za nim.
Wszystko to twoja wina.
Moja wina?
Zrobię to samo, co pierwsza.
Idź do diabła!
Bijesz kobietę? Pijana świnia!
Zabierz ją do domu.
Znajdę dzieciaka. Rusz się!
Wygląda jak Ganapati?
Dobrze zrobiony.
- Hej! - To twój młodszy brat.
- Kto to jest? - Mój młodszy brat.
Twój brat? Od rana płakał na ulicy. Nie wiedziałeś?
Nie, proszę pana...
Nie umiesz zająć się dzieckiem?
- Następnym razem lepiej go pilnuj. - Dobrze.
Wałęsał się sam.
Jest taki słodki.
Walnij go!
Patrz, on też chce. Jego też walnij.
- Wiecie skąd to mam? - Pij spokojnie.
Piję.
Hej, Pappu. Mamy dziś zagraniczny alkohol.
- No chodź. - Wypij sobie jednego.
- Napij się. - Zagraniczny towar.
Siadaj z nami.
To nektar. Zagraniczny nektar.
Odprężysz się.
Zabierze cię w cudowne miejsca bez paszportu.
Poszukajmy drewna w morzu.
- Chodź, poszukamy. - Zjedz cukierka.
Masz, zjedz go.
Weź.
Co się stało?
Patrz, to lew!
Wygląda jak ze złota, a nikt go nie chce.
Chodźcie.
Ty draniu.
Wariat!
- Co robisz? - Hej, co ty robisz?
Daj spokój. Odpuść sobie.
Patrz, Babu cię lubi.
Trzymaj się.
- Panie Ganapati... - Miej nas w opiece!
Cześć!
Woda wróci...
Salman, zabierz Babu do domu.
- Ty nie idziesz? - Nie idę.
- Dlaczego? - Prześpię się na plaży.
- Chodź z nami. - Zrozum mnie.
Chodź.
- Chodź z nami. - Zrozum.
Idź. Cześć, Babu.
Babu! Mój synek.
Zaczekaj!